Marijke (1960, Mijdrecht) is behalve beeldend kunstenaar ook vrouw van Roel, moeder van twee dochters en een schoonzoon en oma van Abel en Boaz. Stukje geschiedenis Het duurt tot 1997 voor ze tijdens een kunstzinnige opleiding weer met beeldhouwen in aanraking komt. Ze weet dat ze in deze richting verder wil en volgt gedurende enkele jaren beeldhouwlessen. Al snel krijgt Marijke haar eigen atelier in Almere en geeft zij les aan meerdere groepen volwassenen, kinderen en jongeren. In het najaar van 2026 verhuist ze naar het buitengebied van Coevorden om daar haar praktijk voort te zetten. Kunstwerken Marijke maakt vrij werk en in opdracht, waaronder bijvoorbeeld grafmonumenten en gedenkstenen. Ze exposeert regelmatig in diverse galeries en beeldentuinen. De steensoorten die Marijke gebruikt variëren van relatief zacht, zoals mergel en serpentijn, tot middelhard, zoals marmer, dolomiet en hardsteen. Het werk is meestal gestileerd of geabstraheerd. Kenmerkend zijn ronde, organische vormen en vloeiende lijnen. Sommige delen van de steen worden langdurig gepolijst tot ze glanzen. Andere delen blijven ruw. Het resultaat is heel expressief. Steen is weerbarstig, hard en onbuigzaam. Door de afwisseling van ruwe en glanzende oppervlakten komt er diepte en beweging in. Bovendien heeft het polijsten van de steen tot gevolg dat onverwacht mooie kleuren tevoorschijn komen. Ze maakt ook beelden van andere materialen, waaronder diverse houtsoorten Inspiratie Soms laat Marijke zich inspireren door de natuurlijke vorm van de steen. Die vorm is dan het uitgangspunt van waaruit het werk zich onder haar handen ontwikkelt. Maar wanneer het stuk steen of hout in de vorm van een massief blok voor haar ligt, vormt een idee wat in haar hoofd ‘broedt’ het uitgangspunt. Met een beeld geeft Marijke uiting aan gedachten of gebeurtenissen die te maken hebben met menselijke relaties en gevoelens die daarbij worden opgeroepen. Bij dit proces speelt haar geloof en liefde voor God, mensen, dieren en natuur, een belangrijke rol. De grote beelden mogen aangeraakt worden. Het lijkt haast of ze erom vragen. Door niet alleen met de ogen contact te zoeken, maar ook met de handen te voelen, wordt de in het beeld gelegde emotie tastbaar. Alle beelden hebben een eigen verhaal. Soms ligt het verhaal een beetje verborgen in de naam van het beeld. Maar de toeschouwer mag ook zelf een verhaal bedenken. Elk verhaal is weer anders. Dat is prima.
Naast haar kunstenaarspraktijk is vrijwilliger bij Gevangenenzorg Nederland.
Marijke komt als ze ongeveer 10 jaar oud is, ergens in een schuur vol werkbanken, gereedschappen en veel hout. Daar maakt ze haar eerste beeldjes: een vogel en een hertje van hout. Urenlang vijlen en schuren… Ze vindt het prachtig!
